انتخاب ویولن با قیمت شروع نمی‌شود؛ با شناخت نیاز شروع می‌شود. در کارگاه شهنازی هر ویولن با هفت ویژگی سنجیده می‌شود؛ همان زبان مشترکی که در ساخت، رگلاژ و معرفی مدل‌ها از آن استفاده می‌کنیم. پیش از هر تصمیمی، بد نیست همین هفت ویژگی را بشناسید.
۱. تاچ — میزان حساسیت و سرعت واکنش ویولن به کوچک‌ترین تغییرهای نوازندگی. فشار و سرعت آرشه، نقطه‌ی تماس آن با سیم و حتی تغییرهای ظریف دست باید دقیق و قابل‌پیش‌بینی در صدا شنیده شوند. ویولنی که در برابر نوازنده مقاومت می‌کند، او را به محدودیت‌های خودش محکوم می‌کند.
۲. هارمونی — یکدستی صدا میان چهار سیم، میان نت‌ها، در اکتاوهای مختلف و در همه‌ی پوزیسیون‌ها؛ به‌طوری که نوازنده در تمام گستره‌ی ویولن با یک شخصیت صوتی واحد روبه‌رو باشد و انرژی‌اش صرف جبران اختلاف‌ها نشود.
۳. حس گستردگی بین نت‌ها — فاصله‌ی حسی میان نت‌ها، نه فرکانس آن‌ها. در موسیقی شرقی، آنجا که کُرن و سُری و فواصل ریزتر از نیم‌پرده بخشی از بیان‌اند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ تضاد کنترل‌شده میان پایین‌ترین و بالاترین بخش ویولن.
۴. پرتاب صدا — توانایی ویولن در حفظ انرژی، تمرکز و چگالی صوتی تا رسیدن به گوش شنونده؛ نه صرفاً بلندتر بودن صدا. صدایی که فقط نزدیک نوازنده زیباست، در اتاقی با فرش و پرده گم می‌شود.
۵. قدرت — توانایی حفظ کیفیت، تمرکز و استواری صدا در برابر افزایش انرژی و فشار آرشه؛ یعنی وقتی نوازنده بیشتر می‌نوازد، نت از جایگاه صوتی خود خارج نمی‌شود. تفاوت «صدای بلند» و «صدای قدرتمند» همین‌جاست.
۶. لطافت — لطافت به معنی ضعیف یا خفه بودن صدا نیست. یک صدای قدرتمند می‌تواند هم‌زمان نرم، کنترل‌شده و گوش‌نواز باشد؛ چیزی که در اجراهای طولانی گوش نوازنده و شنونده را خسته نمی‌کند.
۷. میزان زیری و بمی — اینکه با حرکت میان اکتاوها صدا واقعاً زیرتر یا بم‌تر شود، نه اینکه فقط کلفت‌تر یا نازک‌تر به نظر برسد. بم فقط کلفت‌تر نیست و زیر فقط نازک‌تر؛ ویولن باید فضای واقعی میان صداهای بم و زیر را نشان دهد.
مدل بالاتر یعنی ظرفیت و کنترل بیشتر در همین هفت ویژگی — نه الزاماً «صدای بهتر» برای همه. انتخاب درست، ویولنی است که با زبان موسیقی‌ِ شما حرف بزند.